jueves, 18 de junio de 2020


Esto no es un adiós, sino solo un hasta luego…
Porque aunque el cole termina y voláis más alto y más lejos...seguimos estando muy cerca.
Nos encontraremos esperando en un paso de peatones, en la cola del cine o comprando en el supermercado porque estamos seguras de que no os olvidaremos. Quizás vosotros seáis más mayores y nosotras más viejas...pero es cierto que aún ahora recordamos nuestro tiempo en las aulas. Cuando estábamos sentadas justo donde lo hacéis vosotr@s ahora…y quizás ya en ese momento pensábamos en ser maestras y también en qué tipo de profes queríamos ser. Porque como os dijimos, una parte de lo que seréis lo estáis decidiendo hoy. Cada día.
Hemos compartido con vosotr@s un tiempo distinto, una manera atípica de trabajar y de intentar estar ahí… y esperamos formar también parte de vuestros recuerdos. Porque confiamos en que la situación que hoy vivimos quede atrás, lleguemos a pensar que fue solo un mal sueño y de ella nos quedemos con lo positivo que hayamos podido vivir: un aplauso en la ventana, las llamadas a los amigos y los correos de estas profes que tanto os ha echado de menos a vosotr@s y al cole. Porque el cole no son unicamente lecciones y problemas, es también contacto: miraros a los ojos y ver que tenéis dudas aunque no os atreváis a preguntar, es aprender de vosotr@s cuando hacéis alguna reflexión sorprendente, es resolver un conflicto cuando surge…
No hace tanto (bueno, vale… a lo mejor ya ha llovido un poco) nosotras también le dijimos adiós al cole. Era hora de avanzar. Nosotras también sentimos cierto miedo al salir del nido en el que nos habíamos sentido seguras tantos años, al cambiar a los profes que ya conocíamos (con sus virtudes y sus defectos, con sus manías…) por otros nuevos y desconocidos, ver como los compañer@s de siempre toman otros caminos...es lo más normal del mundo. Los cambios a veces son complicados, pero estamos seguras de que si habéis superado el confinamiento podréis con cualquier piedra que encontréis en el camino. Solo un consejo, ahora que todavía podemos dároslo. Esforzaos mucho, dad lo mejor de vosotr@s mismos desde el principio y como decían las abuelas: “nunca dejéis para mañana lo que podáis hacer hoy”.
No sabemos hacia donde os llevará la vida. Quizás entre vosotr@s haya sanitarios, fontaner@s, electricistas, deportistas, músic@s, dependient@s, arquitectos, carpinter@s...y a lo mejor entre vosotr@s haya también maestr@s. Si algo hemos aprendido en este tiempo es que todas las profesiones son valiosas y necesarias, todos somos importantes. Distintos, pero igual de importantes.
Da igual a donde vayáis o a lo que os dediquéis una cosa es muy cierta: “la educación es el arma más poderosa para cambiar el mundo”. De eso estamos seguras. Vayáis donde vayáis, hagáis lo que hagáis que sea siempre vuestra compañera de viaje. Construid el mundo en el que queréis vivir con cada una de vuestras acciones, gestos y palabras.
La frase no es nuestra y como última tarea os proponemos que descubráis quien la dijo. Creemos que es un buen ejemplo.
Queremos que sepáis que nos sentimos orgullosas de vosotr@s.
Volad alto, buena suerte!

Con todo nuestro cariño,

Espe y Zaira

1 comentario:

  1. Querid@s profes:
    Qué rápido pasou o tempo! Recordo con claridade o primeiro día no "cole de maiores". Os meus pequechos non cumpliran aínda os 3 anos, e aqueles bebés que choraron tódolos días do período de adaptación (ou mais...) son hoxe uns mociños cargados de recordos de todos estes anos.
    Hai recordos bós, regulares, maravillosos (os "menos bonitos" pasarán á papeleira de reciclaxe). En todo caso, axudan a formar a sua personalidade, a construír a sua vida e forman parte inesquecible do seu percorrido.
    Gracias a tod@s @s que formastes parte do camiño, gracias polas ensinanzas pedagóxicas ou non, polos sorrisos,pola comprensión, por unha palabra precisa no momento adecuado...
    Zaira sentimos que non poideses compartir mais clases presenciais con Martiño e non poder coñecerte. En todo caso, gracias polas tuas verbas de ánimo nestes momentos complicados.
    Esperanza: gracias, gracias!! Foi un placer para Tiago coñecerte nas clases, disfrutar das tuas ensinanzas. Foi afortunado de terte como mestra.
    Ó mellor non o sabedes, pero Tiago e Martiño son dous nenos cariñosos ós que lles gusta dar apertas. De seguro se a despedida fose como nos gustaría, recibiríades unha da sua parte. Como non pode ser, enviámosvos apertas virtuais e cando todo isto pase, e nos atopemos nese paso de peóns ou nun concerto..
    Preciosa a frase de Nelson Mandela. A nós encántanos unha de Malala: "un neno,un mestre, un lapis e un libro poden cambiar o mundo. A educación é a única solución".

    ResponderEliminar

Esto no es un adiós, sino solo un hasta luego… Porque aunque el cole termina y voláis más alto y más lejos...seguimos estando muy cerc...